| Aantallen |
Rond 1925 in België en Nederland uitgeroeid, sinds 1969 gereïntroduceerd
en zich sinds kort sterk uitbreidend op de Veluwe (van acht in 1989
tot 90 broedparen in 1992). De raaf staat dus op de Rode Lijst vanwege
het geringe aantal broedparen, de zeer beperkte verspreiding en
de gebondenheid aan kwetsbaar biotoop.
In vroeger eeuwen was de raaf in de Lage Landen een gewone en
verspreide broedvogel. Door de vooral op bijgeloof berustende, felle
bestrijding nam de soort echter snel in aantal af, en rond 1900
was hij zeldzaam geworden. Alleen in de oostelijke provincies kwamen
nog enkele paren voor, maar ook hier werd het schieten van volwassen
vogels en het roven van de nestjongen de raaf uiteindelijk fataal.
In 1944 vond in Zuid-Limburg het laatste broedgeval plaats.
Omdat het verdwijnen van de raaf uit ons land vooral een kwestie
was van menselijke vervolging, en niet zozeer van biotoopverlies,
leek het de moeite waard om de soort te reïntroduceren. Een
project met die doelstelling werd in 1966 door het toenmalige Rijksinstituut
voor Natuurbeheer en het Wereld Natuur Fonds opgestart. Het door
een zorgvuldige aanpak gekenmerkte project bleek, na een moeizame
aanloopfase, succesvol; sinds 1976 broeden er weer wilde raven in
Nederland! Na een terugval rond 1980 groeit de populatie van jaar
tot jaar; in 1992 werden liefst 90 paren geteld, waarvan er zeker
50 ook gebroed hebben. Vrijwel alle Nederlandse Raven leven op de
Veluwe, maar een toenemend aantal waarnemingen op onder meer de
Utrechtse en Sallandse Heuvelrug en Montferland wijzen op een mogelijke
uitbreiding van het broedareaal. Om deze ontwikkeling goed te kunnen
volgen is het van belang dat alle waarnemingen van raven aan SOVON
worden doorgegeven. Een risico voor de raaf is het feit dat ze als
aaseters gevoelig zijn voor het uitleggen van vergiftigde karkassen,
een kwalijke en bij de wet verboden praktijk. Verder is het zinvoL om jagerskringen voor te lichten over deze volledig beschermde,
maar op de zwarte kraai gelijkende vogel. Vooral nu de soort zich
ook buiten de Veluwe - waar hij door jagers getolereerd wordt -
steeds vaker vertoont, lijkt dat van belang. Het doorschieten van
een ravenest, zoals dat in mei 1995 bij Nijkerk gebeurde, geeft
duidelijk aan, dat enige voorlichting niet overbodig is! (tekst:
IVN)
|
