Microtus arvalis
staartlengte: 25 - 50 mm
gewicht: 15 - 50 g
| Veldmuis Microtus arvalis |
|
|
|
| Data | lengte: 85 - 120 mm staartlengte: 25 - 50 mm gewicht: 15 - 50 g |
| Biotoop | Deze kleine woelmuis is de meest karakteristieke muizensoort van akkers, weiden en kort grasland. Je vindt er zijn smalle looppaden, kleine holletjes, graafhoopjes en soms ook bovengrondse nesten van gras. Hoge begroeiing, vochtige grond en bossen worden vermeden. |
| Voedsel | In hun natuurlijk milieu eten ze vooral de groene delen van het gras, maar ook wortels en zaden. Akkers met graan, klaver en koolzaad zijn eveneens zeer in trek, omdat ze nog hoogwaardiger voedsel te bieden hebben en zo tot hun vermeerdering bijdragen. Veldmuizen leven ook in boomgaarden, waar ze 's winters soms aan de schors van jonge bomen knagen. |
| Voortplanting | De voortplanting van de veldmuis beperkt zich gewoonlijk tot het zomerhalfjaar, de tijd van ruim voedselaanbod en hoge temperaturen. Bijzonder aan de veldmuis zijn de vroege geslachtsrijpheid en het grote aantal jongen per worp (6 à 13). Hierbij komen vaak nog een snelle opeenvolging van de worpen en een lange werptijd. Onder een dikke sneeuwlaag zitten veldmuizen soms zo goed beschut, dat ze tijdens winter jongen voortbrengen. Wijfjes werpen al op de leeftijd van zes weken voor het eerst, wat betekent dat ze na 20 dagen al geslachtsrijp zijn. Men heeft geslachtsrijpheid zelfs al bij 11-13 dagen oude veldmuizen vastgesteld, dieren die dus enkele dagen daarvoor nog blinde, hulpeloze wezentjes waren! |
| Gedrag | Veldmuizen zitten gewoonlijk alleen in hun hol en hebben ook territoria die tegen soortgenoten worden verdedigd. Wanneer het nodig is, zijn ze echter in staat elk op een klein plekje in kolonieverband te leven. In kort gras zijn de looppaden van de veldmuis meestal duidelijk te herkennen. Vaak vindt men daar ook de kleine, donkergroene keuteltjes. Veldmuizen leggen hun looppaden ook in de sneeuw aan. Is de sneeuwlaag echter te dik, dan bevinden de paden zich altijd onder de sneeuw. Pas aangelegde gangen van de veldmuis herkent men aan de hoopjes verse, losse aarde voor de ingangen. |
| Kenmerken | De veldmuis heeft een zachte, kortharige, roodachtige bruine pels. De oren zijn goed te zien. De buikzijde is lichter dan de bovenkant en vertoont vaak een gelige tint. |
| Aantallen | Met uitzondering van enkele delen van Denemarken komt de veldmuis in geheel West- en Midden-Europa van zeeniveau tot 2000 in hoogte voor. Gunstige omstandigheden tijdens de zomer en de herfst leiden tot een bevolkingsexplosie, maar de natuur heeft voor tegenmaatregelen gezorgd: een hoge sterfte onder de jongen en een massa roofvijanden, waarvan het bestaan dikwijls afhangt van de aanwezige veldmuizenpopulatie, zoals roofvogels, uilen, hermelijn en wezel. De wezel is voor de veldmuis een zeer gevaarlijk roofdier, omdat deze hem tot in zijn hol kan volgen. Een massale vermeerdering van de veldmuis - vaak om de drie jaar - kunnen deze rovers echter niet verhinderen. Tegen de herfst bereikt het aantal muizen zijn hoogtepunt. Door stress, voedselschaarste, regen, sneeuw en vorst volgt op de massale vermeerdering 's winters meestal een decimering van de populatie. |
|
|
|
|
|
|
|
|